Özlemişim buraları.

Kafamın köşelerini dolduruyor bu gördüklerim. Renkleniyor, canlanıyor. Renkler birbirini yok ediyor, yeniden varoluyor. Böyle işte (:

Kiremiti düşmüş bir duvar. Eksik parçasıyla ayakta. Görünüş sakat ama temel sağlam hala. İlk bakışta eksik kiremiti ile göz dolduran bu duvar, üzerine düşünüldüğünde yıkık parçalarına rağmen sürdürdüğü varlığını; 

İnsanların üzerine kondurduğu anlamlarla, 
yazılarla, 
-sloganlarla belki de-,
yorulunca yaslanılan bir omuz misali duruşlarında, 
bir fotograf için oluşturduğu fonda,
belki önünden geçilen onca adımda,
dibine atılan atıklarda karıştırıyor hayatın içine.
Bi şekilde var, fark edilse de edilmese de.
Ne alaka şimdi bu duvar mevzusu derseniz, pek alakası yok hakkaten. Nerden girdim bu konuya bilmiyorum. Ama yıkılmayan duvarlara özenmişimdir hep, yıkık duranların da o çekici dokusuna. Bi de kafadaki duvarlar var, nereye çarpsan bi nane olmaz ondan. Yıkılmazları vardır. Havalıdır ama anca kendine. Bu kafaları kırasım var.

Dünyayı gezesim var benim sonra. Turist duvarlara bakasım, önünde durup dinlenesim var. Gölgesini sömüresim, içindeki yaşanmışlıkları düşünesim var. Çok gidesim var bu günlerde, uzaklarda yeni duvarlar öresim var. Var oğlu var, haha. Bu kadar :)

04.04.2011 zamanından bir şeyler.

Bir Ağaç.

Bir Ağaç..

Düşüncelerim ve ben..Yazdıkça büyüyen bir ağaç gibi.Karanlığa, soğuğa ve ayaklarıma batan dikenlere rağmen cılız ışıgıyla büyüyen kelimelerim. Kendi ışığına hasret gecesinde varlığını düşünüp hissetmeye çalıştığım, tüm dengelerim. Yanıyor ayaklarım, çıplak ayaklarım. Soğutmaya çalışıyorum ruhumdaki acıyı, kelimelerde. Gece, bir örtü.Sessizliğinde saklanan. Bunaltan bir karın ağrısı ve gelemeyen uykum. Koca gecede, küçük bir su damlasıyım. Nereye aktığım ne önemi olabilir ki.. Damlalar arasında kaybolduktan sonra.

09.03.2011 çarş.

Read More